Od kiedy rozpocząłem studia psychologiczne zetknąłem się z całą masą opisów przypadków ludzi dziwnych, nienormalnych, wyjątkowych. Od morderców, przez ludzi w których straszne jest właśnie to, że są normalni, aż po ciężko chorych umysłowo. O między innymi takie tematy właśnie miał zachaczać ten blog. Szkoda tylko, że wenę pisarską mam wyłącznie podczas dołków.

Właściwie, to możnaby mierzyć długość szczęśliwych okresów w moim życiu na podstawie odległości czasowych między postami tutaj, albo na turel.polter.pl. Na Mental Consumption pisałem raczej napadnięty licealną nudą.

Do rzeczy. Dzisiaj przeczytałem o osobie o wyjątkowej pamięci. Odnalazł go i zbadał twórca neuropsychologii, Aleksander Łuria, człowiek, który dostał się na uniwersytet w wieku 16 lat i ukończył go mając 19. Mniejsza o niego, bowiem przypadek tego mistrza mnemoniki jest o wiele ciekawszy, i… zaskakująco poetycki. Otóż potrafił on zapamiętać niemalże wszystko, na przykład bardzo długie ciągi cyfr nawet po 15 latach nie korzystania z nich. Łuria zaobserwował, że dokonywał tego za pomocą synestezji.

Upraszczając, instynktownie wyobrażał sobie coś, co kojarzyło mu się z tym, co miał zapamiętać.

Dla przykładu, zapamiętując cyfrę 1 wyobrażał sobie człowieka o dumnej postawie, zaś przy cyfrze 3 widział oczami umysłu osobę o skręconej kostce. Pogmatwane jak spaghetti, wiem.

W pewnym momencie jednak nadmiar zapamiętanych informacji zaczął mu przeszkadzać. Nie mógł znaleźć żadnego sposobu na zapomnienie ich. Chyba każdy z nas jest sobie w stanie wyobrazić, jak ten “dar” bardzo szybko mógł stać się nieokiełznanie uciążliwy. Ot, powołajmy się na pierwszą lepszą opowieść o superbohaterach.

Po pewnym czasie, razem z Łurią znaleźli sposób aby mógł on zapomnieć wybrane informacje. I oto gwóźdź programu, który odpiął moją szczękę od reszty czaszki.

Człowiek ten najpierw wyobrażał sobie (tak samo jak to robił za każdym razem, gdy cokolwiek zapamiętywał) pustą tablicę. Następnie wizualizował zapisywanie na tej tablicy informacji, które zamierzał zapomnieć.

I wtedy ją ścierał.

Ileż muzyka potrafi wyrazić.

Ułóżcie te trzy utwory w opowieść, i powiedzcie mi, czy to nie dla takich rzeczy warto żyć?

Akurat – Lubię mówić z tobą

Matthew Ryan – Some streets lead nowhere

Roland Grapow (Journey cover) – Seperate Ways

Niestety, jestem romantykiem z natury, nieważne ile bym próbował temu zaprzeczać…

The Flobots – Handlebars

I can ride my bike with no handlebars
No handlebars
No handlebars

I can ride my bike with no handlebars
No handlebars
No handlebars

Look at me, look at me
hands in the air like it’s good to be
ALIVE
and I’m a famous rapper
even when the paths’re all crookedy
I can show you how to do-si-do
I can show you how to scratch a record
I can take apart the remote control
And I can almost put it back together
I can tie a knot in a cherry stem
I can tell you about Leif Ericson
I know all the words to “De Colores”
And “I’m Proud to be an American”
Me and my friend saw a platypus
Me and my friend made a comic book
And guess how long it took
I can do anything that I want cuz, look:

I can keep rhythm with no metronome
No metronome
No metronome

I can see your face on the telephone
On the telephone
On the telephone

Look at me
Look at me
Just called to say that it’s good to be
ALIVE
In such a small world
All curled up with a book to read
I can make money open up a thrift store
I can make a living off a magazine
I can design an engine sixty four
Miles to a gallon of gasoline
I can make new antibiotics
I can make computers survive aquatic conditions
I know how to run a business
And I can make you wanna buy a product
Movers shakers and producers
Me and my friends understand the future
I see the strings that control the systems
I can do anything with no assistance
I can lead a nation with a microphone
With a microphone
With a microphone
I can split the atoms of a molecule
Of a molecule
Of a molecule

Look at me
Look at me
Driving and I won’t stop
And it feels so good to be
Alive and on top
My reach is global
My tower secure
My cause is noble
My power is pure
I can hand out a million vaccinations
Or let’em all die in exasperation
Have’em all grilled leavin lacerations
Have’em all killed by assassination
I can make anybody go to prison
Just because I don’t like’em and
I can do anything with no permission
I have it all under my command
I can guide a missile by satellite
By satellite
By satellite
and I can hit a target through a telescope
Through a telescope
Through a telescope
and I can end the planet in a holocaust
In a holocaust
In a holocaust
In a holocaust
In a holocaust
In a holocaust

I can ride my bike with no handlebars
No handle bars
No handlebars

I can ride my bike with no handlebars
No handlebars
No handlebars

youtube

Uwaga: wpis o grach komputerowych. Może spowodować ostre wymioty, senność, rzeżączkę i dzięcielinę pałę. Innymi słowy, czasami po prostu muszę dać upust swojemu wewnętrznemu fanboyowi.

Blizzard ostatnio sypie zapowiedziami. Ledwo ujawnili pierwsze jednostki Zergów w nowym Starcrafcie, a już mamy ogłoszone trzecie narodziny pradawnego zła. Znaczy Diablo. III, zresztą.

Co jest na stronie, każden widzi. Wygląda na to, że panowie w błękicie odchodzą od sprawdzonej formuły tego cyklu, będącej wypadkową mrocznych poematów o pierwotnym źle wyśnionym w najplugawszych koszmarach zapomnianych przez ludzkość bogów, a satanistyczną symboliką utopioną w hektolitrach flesh&gore.

Zamiast tego na razie mamy kolorowe lasy a la Dungeon Siege, śmieszne potworki rodem z WoW i wesołe SFX przypominające czasy Revenant (kojarzy ktoś jeszcze?).

Może jestem laikiem w dziedzinie marketingu, ale wydaje mi się, że na samym wstępie trzeba pokazać esensję gry. Trzeba wyraźnie zaznaczyć jej klimat. Więc gdzie są bluźniercze rytuały, krwawe scenerie w szarych kolorach, powergotyckie poematy i płonące pentagramy?

Moja opinia: po odejściu Billa Ropera, blizzardowcom warcraft padł na mózg.

Kreskówkowizację Starcrafta jakoś przełknąłem. Ale this… this is blasphemy. This is madness!

Jak znam życie i reputację Blizzard, wyniki sprzedaży odkrzykną co mają odkrzyknąć i kopną mnie w dół jakiejś nieskończonej studni.

Może nawet na dnie będą kolce, jeśli Midway nie zagrozi pozwem za plagiat.

Wracając do Diablo. Wszystkie opublikowane dotychczas materiały, od artworków, przez screenshoty aż po fabularyzowane teksty wskazują na to, że odchodzimy od wszystkiego, co kontrowersyjne, a gra zmienia się w kolejną opowieść o dzielnych poszukiwaczach przygód w niewyróżniającym się świecie fantasy.

Poczytajcie, co zrobili biednemu Tristram.

Zmienili je w centrum turystyczne dla poszukiwaczy przygód.

CENTRUM TURYSTYCZNE DLA POSZUKIWACZY PRZYGÓD.

A Cain, ten pompatyczny mędrzec, ostatni żywy członek starożytnego zakonu magów Horadrim, et cetera ad infinitum, został mianowany pocieszną maskotką i postacią humorystyczną.

Zmusili go nawet do sparodiowania swojego legendarnego “Hello my friend, stay a while and listen”.

Diablo wspięło się na nowe szczyty profanacji. Aż do przesady.

Przynajmniej Tyrael nadal ma zajebiste skrzydła.

Widoczna jest fascynacja demonologią kultur bardziej egzotycznych od europejskiej. Dlatego spekuluję, że poza barbarzyńcą, comeback zaliczy też amazonka (choć na pewno w zmienionej formie, ze względu na możliwość wyboru płci) i druid. Również paladyn wydaje się zwyczajnie obligatoryjny, choć może się okazać zbyt… europejski. Reszta klas będzie na pewno czymś zupełnie nowym.

Haha, mogę sobie ich krytykować ile chcę. I tak gra, znowu, pobije wszelkie rekordy sprzedaży, znowu, będzie koszmarnie opóźniona, i, znowu, będę się w nią zagrywać jak głupi.

A skoro mowa o kozach, bluźnierczych orgiach i sataniźmie, to zalinkuję do bloga mojej najgorszej MG, która nie ma z tym wspólnego zupełnie nic.

Rammstein – Stirb nicht vor mir

Die Nacht öffnet ihren Schoß
Das Kind heißt Einsamkeit
Es ist kalt und regungslos
Ich weine leise in die Zeit
Ich weiß nicht wie du heißt
Doch ich weiß dass es dich gibt
Ich weiß dass irgendwann
irgendwer mich liebt

He comes to me every night
No words are left to say
With his hands around my neck
I close my eyes and pass away

I don’t know who he is
In my dreams he does exist
His passion is a kiss
And I can not resist

Ich warte hier
Don’t die before I do
Ich warte hier
Stirb nicht vor mir

I don’t know who you are
I know that you exist
Stirb nicht
Sometimes love seems so far
Ich warte hier
Your love I can’t dismiss
Ich warte hier

Alle Häuser sind verschneit
Und in den Fenstern Kerzenlicht
Dort liegen sie zu zweit
Und ich
Ich warte nur auf dich

Ich warte hier
Don’t die before I do
Ich warte hier
Stirb nicht vor mir

I don’t know who you are
I know that you exist
Stirb nicht
Sometimes love seems so far
Ich warte hier
Your love I can’t dismiss

Stirb nicht vor mir

youtube

Szybko mnie zastój twórczy dopadł. Ostatnio nie miałem siły ani chęci zauważać, myśleć ani pisać. Z dwóch powodów.

Pierwszy: dopadła mnie jakaś “choroba”. Ciężko mi powiedzieć co to jest, w każdym razie negatywnie wpływa na samopoczucie. Drugi: jakaś wiedźma rzuciła cichcem na mnie zły urok. I wbrew pozorom, jedno różni się od drugiego jak Kaczor od Donalda.

Zamieszczę więc coś, czego nie chciałem publikować z racji niemięsności.

Z 17.06.08:

Czasami ludzie nie wiedzą, jakie perełki mają w swoich ustach.

I nie chodzi o uzębienie rodem ze Sztuczne Szczęki 3, czyli reklam pasty Colgate.

Będzie ponownie o bohemie w gustownych dresach. Rozwój subkultur w Polsce jest naprawdę ciekawym tematem, żałośnie spłycanym przez tzw. “ekspertów”, porównujących nasze realia do USA i GB. Trendy idą u nas w zupełnie inne strony niż w państwach, które próbujemy naśladować, głównie dlatego, że to, co tam się działo w latach 70 i 80, u nas nastąpiło dopiero na przełomie XX i XXI wieku. W połączeniu z przyspieszoną asymilacją (a może kosymilacją?) w wykonaniu kultur zachodnich, doprowadziło to do gwałtownej ewolucji subkultur. I tak tacy skini przepoczwarzyli się w dresiarzy i… metalheadów. Zaskakujące, biorąc pod uwagę, jak te dwie odnogi tego samego korzenia niesamowicie się różnią oraz nie cierpią nawzajem (ale, jak chyba każdy wie, są odstępstwa od tego).

Mimo tej waśni między potomkami skinheadów, obie strony nadal są ludźmi, a co z tym idzie: cholernie podatni na hormony. Dresy może nawet trochę bardziej, ze względu na często u nich występujący brak zdystansowania i niezdolność do zapanowania nad emocjami. Dzięki tym wspaniałym, popędzającym seksualnie, związkom chemicznym w naszym organiźmie może dojść do cudownych pojednań pomiędzy dwoma stronami. Na ten przykład, krótkie opowiadanko, wspomniana wcześniej perełka.

Ulica Polna. Łodzianie niech się nie martwią, że nie kojarzą gdzie to jest, bo to zadupiasta ulica jakich wiele w tym mieście. Droga wydeptana, brak chodnika, samochody zaparkowane jakby fantazja kierowców była wspierana grzybkami, okazyjne domki jednorodzinne, psiarnia od której śmierdzi niebosko i, oczywiście, bo to odnoga Limanowskiego, bloki. Raj dla dresiarstwa. Łatwo się tu zgubić, w obskurnym monopolowym obsłużą nawet małolata, jest tu tak paskudnie że mieszkańcy pewnie boją się nocą wychodzić.

Mimo ewidentnie świetnych warunków do panoszenia się lokalnej bohemy, ci panowie nie skrzywdzą wychodzącej z psem późnym wieczorem ortodoksyjnej metalówy. Więcej, zaczepią ją, i wręcz będą sympatyczni (na ile gadający kark może być sympatyczny). Nieważne, że jej nie znają. W abstrakcyjnej i nierealnie odległej nadziei na ruchanie albo chociaż dotyk, chętnie opowiedzą tej szesnastolatce kto pił, ile pił, kto siedzi, ile siedzi oraz inne fascynujące opowieści z osiedla. Poczęstują ją piwem, szlugiem, zaszpanują trendy (choć to słowo już ponoć nie jest modne, teraz jest “ołsom”) dzwonkami na telefon. Ta ubrana w koszulkę Megadetha, obwieszona żelastwem dziewczyna może czuć się przy nich bezpieczna.

Czy to nie piękne? Ona ich nawet nie znała. Cycki jednoczą.

Ale znam też inne zakończenia opowieści o metalówce, zaczepionej późnym wieczorem przez fanów marki Adidos.

Jedna z nich skończyła się pobiciem.

Dla efektu dodam, że ta dziewczyna miała najlepsze cycki jakie w życiu widziałem.

Żyjemy w świecie kontrastów. Nigdy nie wiadomo, na kogo trafisz. Czego ci goście nawet od niej chcieli? Czy pobicie było dla nich ostatnią nadzieją na dotknięcie dziewczyny, bo żadna nie chciała się zadawać z napaleńcami o parujących majtkach? A może zazdrościli jej tych cycków? I czemu tak bardzo mam wrażenie, że chodziło o to pierwsze?

Jest niewiele rzeczy na świecie, które kompletnie wyprowadzają mnie z równowagi. Bicie kobiet jest jedną z nich.

Ludzie, do chuja pana, nieważne czy dresy, czy metale czy inne roślinki. Uleganie hormonom jest przyjemne, ale opanujcie dauna. Libido nie powie, że odchodzi i nie pierdolnie drzwiami. Kto by chciał się zadawać z takimi jak wy?

Na trzeźwo, i na poważnie?

No-life’y, wy głosu nie macie.

Cartman – Kyle’s Mom Is A Bitch

Weeelllll,

Kyle’s mom’s a bitch, she’s a big fat bitch,
She’s the biggest bitch in the whole wide world,
She’s a stupid bitch, if there ever was a bitch,
She’s a bitch to all the boys and girls.

On Monday she’s a bitch
On Tuesday she’s a bitch
On Wednesday through Saturday she’s a bitch
Then on Sunday just to be different,
She’s a super king kamehameha bitch

Have you ever met my friend Kyle’s Mom,
She’s the biggest bitch in the whole wide world,
She’s a mean old bitch, she has stupid hair,
She’s a bitch, bitch, bitch, bitch, bitch, bitch, bitch
Bitch, bitch bitch bitch bitch bitch bitch
She’s a stupid bitch, Kyle’s Mom’s a bitch,
And she’s such a dirty bitch.

Talk to kids around the world,
It might go a little bit some like this…

[Śpiew w czterech różnych językach]

Have you ever met my friend Kyle’s Mom,
She’s the biggest bitch in the whole wide world,
She’s a mean old bitch, she has stupid hair,
She’s a bitch, bitch, bitch, bitch, bitch, bitch, bitch
Bitch, bitch bitch bitch bitch bitch bitch.
She’s a stupid bitch, Kyle’s Mom’s a bitch,
And she’s such a dirty bitch;

I really mean it,
Kyle’s Mom, she’s a big fat, stinking bitch
Big old fat fuckin’ bitch, Kyle’s Mommmmmmmmmmm
Yeahhhhh, Chaaaaa

youtube

Z 14.06.08:

Jak wracałem, byłem świadkiem kilku dość uderzających widoków. Najłatwiej byłoby je uchwycić w zdjęcia, ale, cholera, nie miałem aparatu.

Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Zaczynamy.

Godziny bardzo-wczesno-poranne to okres wzmożonej mobilności biedoty miejskiej. Wielu z nich budzi się wtedy w swoich wcześniej upatrzonych melinach (o ile mają dostęp do chociaż tego) i idzie szukać. Po nocnych balangach tych, którym się powiodło, zostaje mnóstwo śmieci, które dla tych ludzi często okazują się wcale wartościowe. Aluminium, resztki jedzenia, poniszczone ciuchy. Wczesny ranek to najlepsza pora na ich pozbieranie.

Również dlatego, że wtedy niewielu patrzy.

Niedawno czytałem artykuł w Expressie o dziennikarce, która na jeden dzień przebrała się za cygankę-żebraczkę. Pisała ona, że nigdy w życiu nie czuła się tak upokorzona. Może ci ludzie czują się wcale podobnie. Jeśli tak, nie dziwię im się dlaczego nie chcą się pokazywać, ani trochę.

Scena: ulica Piotrkowska, około godziny 5 rano.

Obrazek pierwszy. Kobieta o zniszczonych włosach zebranymi w coś rodzaju koka, w wytartej i poszarpanej przy brzegach pomarańczowej kurtce. Odsłonięte przez zbyt krótkie spodnie poranione nogi, na nich sandały – na jednym z nich urwany jeden pasek spinający.

Kobieta ta stoi i patrzy na wystawę jeszcze zamkniętego sklepu jubilerskiego, oglądając biżuterię na którą pewnie nigdy nie będzie mogła sobie pozwolić.

Kolejne zdjęcie. Wysoki, stary facet o bardzo długich, siwych włosach i takiej samej brodzie. Przeplatające się, nieuczesane. Ma na sobie stary, zielony płaszcz w stylu, który wyszedł z mody w okolicach pierestojki i głasnosti – z pagonami i charakterystycznym paskiem. Wygląda, jakby od lat nie pozwolił sobie na zakup jakiegokolwiek nowego ciuchu.

Ma w uszach białe słuchawki. Wyglądają, jak od iPoda.

Cyk-cyk. Riff, sklep muzyczny. Jak ktoś jest z Łodzi, to wie jak to wygląda. W ścianie od strony ulicy jest wnęka ze schodami, które prowadzą do wejścia sklepu. Jeśli ktoś by w tej wnęce, na przykład, leżał, to nie byłoby go widać w całości, dopóki ktoś by nie przechodził obok i nie był w stanie do tej wnęki zajrzeć. Jeszcze mnie tam nie ma, widzę w oddali wystające czyjeś nogi. Żul, myślę sobie, nawet cwane miejsce na sen sobie wybrał. Tylko że to nie jest żul.

Kiedy przechodzę obok tej wnęki, okazuje się że, owszem, facet leży, ale na nim jest kobitka i intensywnie się całują.

Ostatnie dwa zdjęcia mają formę retrospekcji i a’proposu. Około dwa lata temu, kiedy jechałem tramwajem, natrafiłem na dość osobliwego gościa. Siedział on na schodkach tramwajowych. Nie przejmował się, że trochę przeszkadzał ludziom wchodzić i wychodzić. Czuć było od niego starymi ciuchami (które jak najbardziej na sobie miał – stare i brudne), lecz nie alkoholem ani “żulem”, był bardzo nieogolony, miał potargane, przetłuszczone włosy.

Przez całą drogę, aż nie wysiadł, patrzył się w jeden punkt i tasował wymiętą talię kart.

Na zakończenie. Facet podszedł do mnie gdy czekałem na tramwaj. Oglądałem akurat okładki magazynów za szybą kiosku. O ile dobrze pamiętam, najpierw spytał się mnie czy mam jakieś drobne. Wyglądał dość niechlujnie i zachowywał się trochę jakby był pijany, ale czemu nie czułem wogóle od niego alkoholu? W każdym razie odruchowo zbyłem go. Myślałem, że się zrazi i odejdzie, ale ten raczej spojrzał co oglądałem w tym kiosku, i zagaił, czy słucham muzyki. Powiedziałem mu, że tak, to się spytał jakie gatunki. Wtedy akurat słuchałem głównie rocka i ścieżek dźwiękowych filmów, więc tak mu właśnie odpowiedziałem. On opowiedział mi, że lubi tego bardziej klasycznego rocka, jak na przykład The Beatles, ale bardzo lubi eksperymentować z nową muzyką. Brzmiał, jakbym nie był pierwszym losowym przechodniem z którym o tym rozmawiał. Na koniec, kiedy w oddali widziałem już swój tramwaj, poprosił mnie o jednego wykonawcę, jednego którego w tej chwili bardzo chętnie słucham. Wyjaśnił, że więcej niż jednego nie zapamięta.

Pożegnał mnie słowami “Życzę ci wiele dobrej muzyki”.

W ludziach tkwi magia. Magia, której nie dostrzeże się, jeśli się dobrze nie patrzy.

Maroon 5 – Harder to Breathe

How dare you say that my behavior is unacceptable
So condescending unnecessarily critical
I have the tendency of getting very physical
So watch your step cause if I do you’ll need a miracle

You drain me dry and make me wonder why I’m even here
This double vision I was seeing is finally clear
You want to stay but you know very well I want you gone
Not fit to fuckin’ tread the ground that I’m walking on

When it gets cold outside and you got nobody to love
You’ll understand what I mean when I say
There’s no way we’re gonna give up
And like a little girl cries in the face of a monster that lives in her dreams
Is there anyone out there cause it’s getting harder and harder to breathe
Is there anyone out there cause it’s getting harder and harder to breathe

What you are doing is screwing things up inside my head
You should know better you never listened to a word I said
Clutching your pillow and writhing in a naked sweat
Hoping somebody someday will do you like I did

When it gets cold outside and you got nobody to love
You’ll understand what I mean when I say
There’s no way we’re gonna give up
And like a little girl cries in the face of a monster that lives in her dreams
Is there anyone out there cause it’s getting harder and harder to breathe
Is there anyone out there cause it’s getting harder and harder to breathe

Does it kill
Does it burn
Is it painful to learn
That it’s me that has all the control

Does it thrill
Does it sting
When you feel what I bring
And you wish that you had me to hold

When it gets cold outside and you got nobody to love
You’ll understand what I mean when I say
There’s no way we’re gonna give up
And like a little girl cries in the face of a monster that lives in her dreams
Is there anyone out there cause it’s getting harder and harder to breathe
Is there anyone out there cause it’s getting harder and harder to breathe
is there anyone out there cuz its gettin harder and harder to breathe

youtube

Z 14.06.08:

Szkoda, że przez tę porażkę sztuki, jaką był romantyzm, wszelki ekscentryzm i melodramatyczne zachowanie kojarzy nam się z żałosnymi frajerami, desperacko próbującymi zwrócić na siebie uwagę.

Albo po prostu z żałosnymi frajerami, jak nasz ojczysty Konrad.

Jest 4 nad ranem. Siedzę sobie pod pomnikiem Kościuszki na Placu Wolności, czekając aż słońce wzejdzie ponad budynki. Oczekując, mam na kolanach zeszyt i piszę tą notatkę. Do tego wszystkiego pykam fajkę.

Muszę wyglądać ekscentrycznie. Wnioskuję po lokalnej bohemie artystycznej w świecących dresach, którzy na mój widok powiedzieli coś do siebie (chyba “Te, pa, co kolo”) i zaczęli się kretyńsko rechotać.

Wiem, że ci goście w życiu by na to nie wpadli, ale może komuś innemu ktoś taki, jak ja skojarzyłby się ze stereotypem samotnego romantyka.

Cały problem polega na tym, że niektórym (zaryzykuję: wielu, których znam) ludziom współczesny romantyzm się naprawde źle kojarzy. Dzisiaj przedstawicielami tego nurtu są wszelkiej maści undergroundowe subkultury, którym wydaje się, że ich ubiór czy gatunek słuchanej muzyki wyróżnia ich z tłumu i czyni ich indywidualistami. Z tego miejsca rozpoczyna się popularny tok (może raczej: skrót?) myślowy: indywidualista => znaczy, że intelektualista. Uważam, że ten tok ma sens. Ale ci ludzie dużo częściej robią z siebie błaznów, niż kogokolwiek innego.

Stąd niechęć do takich zachowań, do tego krzywego romantyzmu, świadczącego dużo częściej o zacofaniu, niż o prawdziwej inteligencji.

Niestety, sprawia to, że wszelkie młodzieżowe zapędy ekscentryczno-indywidualistyczne (i-cholera-wie-jakie-mądre-słowo-jeszcze) są często z miejsca wrzucane do tej samej szuflady co ci powyżej.

Szkoda, że ja też tam jestem wrzucany, za każdym razem gdy odwalam coś takiego jak to.

Dzisiaj o północy zdecydowałem, że chcę obejrzeć wschód słońca.

Jest 4 nad ranem, zimno jak cholera, a ja wyglądam jak pieprzony dziwak albo nadgorliwy student któremu pomylił się pomnik Kościuszki z biurkiem w akademiku.

Jestem romantykiem z impulsu. Doskonale sobie zdaję sprawę, że nie znajdę poparcia. Ale mam to w dupie. Będę częściej chodził oglądać wschód, może też zachód, właśnie tutaj. Bo a nuż pewnego dnia, o tej samej godzinie, w to samo miejsce przyjdzie inny romantyk z impulsu.

I strzelimy rotfla na stojąco, bo okaże się wtedy, że bliżej nam do dup wołowych niż indywidualistów.

Tyle pierwszego wpisu. Następne powinny być mniej och-rozmyśleniowe. Więcej mięsa, WIĘCEJ KURWA MIĘSA!